Door de mama van Thom:
Het had zo mooi moeten worden. Thom zou grote broer worden van ja, zelfs twee kleine baby’s. Jongens of meisjes, helaas we zullen het nooit te weten komen. Afgelopen donderdagochtend kregen wij te horen dat beide niet meer in leven zijn. Ze hebben geleefd tot 11,5 week. Ik was afgelopen week, 12,5 week. De pijn, verdriet, boosheid. Het wonder waar we ze op gehoopt hadden, is als een kaartenhuis in elkaar gezakt. Nu moeten we ons weer herpakken, de draad oppakken. Thom moeten we nog vertellen dat hij geen grote broer wordt. Maar hoe doe je dat?? Volgende week word ik geholpen in het ziekenhuis en wellicht is dat goed om het Thom te vertellen. Het waarom, hoe zullen we nooit weten. We weten wel dat we Thom nog hebben en daar heel blij, trots en goed voor moeten blijven zorgen en ons rijk prijzen met hem.
Ons gezinnetje zal niet meer worden uitgebreid, het zal bij Thom blijven. We zullen het een plekje moeten geven en dat zal wel lukken, het kost alleen tijd, veel verdriet en boosheid.
We gaan er het beste van maken en het verdriet toe laten in ons leven.